Deze diashow vereist JavaScript.

 

Kielder (UK) met Bart Brentjens. 13 t/m 16 maart 2009.

 

Uiteindelijk zijn wij met zijn vieren (Eric Stappers, John van Rens, Jan Oehlen, Marco Grosze-Holz) op vrijdag de 13de om 13 uur nog wel, vertrokken naar IJmuiden voor onze cruise naar Newcastle. De autorit duurt een kleine 2 uur. Achterop 3 bikes en een wit monster in de achterbak. Op de A9 hebben we ons nog wat vergaapt aan het onfortuinlijke vliegtuig van Turkisch Airlines dat daar juist op een trailer wordt geladen.

In IJmuiden aangekomen gaan we spoedig met auto en al in de buik van de MS King of Scandinavia, waarna een welverdiende rust voor onze chauffeur (Eric) en zijn nog vermoeider reisgezellen in de bar. Enkele pints en veel te dure borrelnoten zorgen voor ontspanning. Er is aandacht voor het natuurschoon, maar de lokale natuurrampen zijn helaas niet te overzien.

Na de boot wat te hebben verkend en een ogenschijnlijke romantische date op het buitendeck (zie foto’s en raad wie daar staat) is het tijd voor het diner-buffet op deck 7. It’s all you can eat…. en daar is niet over gelogen. Een uitstekend (ik bedoel dus geweldig) buffet wordt aangeboden met naar ieders smaak voldoende keus.

Na een 4- en voor sommigen 7- gangen diner nog wat leasuretime waarna we om 22 uur samenkomen met andere bikers en Bart Brentjens voor een kennismaking en uitleg. Ons staat de komende twee dagen een geweldig landschap en spectaculaire MTB-trails te wachten in Kielder, waarbij Bart een clinic zal verzorgen. Er zijn MTB trails in verschillende moeilijkheidsgraden van blauw (makkelijk) via groen en rood naar zwart (zeer moeilijk). De trails worden gekenmerkt door single-tracks met kuipbochten, stenen, dropp-offs, planken vlonders en anders speelgoed. Er wordt ook nog een Cube MTB verloot onder ons ca 50 bikers. En wie is de gelukkige ?? (Ik zeg nix maar hij is lid van Dust ’n Mud en in zijn naam zit een “A”)

Na nog wat vertier in de nightclub gaat de eerste naar de hut (en dan bedoel ik dus de scheepshut). Hier moeten we met zijn vieren, twee-aan-twee gestapeld, op een veel te kleine kamer de nacht verbrengen.

 

Zaterdag.

Na een gedegen engels ontbijtbuffet komen we ’s-ochtends aan in Newcastle. We rijden van boord op weg naar Kielder. De rit duurt nog eens een kleine 2 uren. Het weer is bewolkt en naarmate we Kielder naderen wordt het wat miezelig. De omgeving verandert geleidelijk in een lieflijk, pittoresk glooiend landschap met van die typische stenen muurtjes en hekken en hagen langs de weg en in het veld. De bebouwing wordt wel erg dun en het aantal schapen neemt drastisch toe. De wegen worden slechter, smaller, bochtiger en steiler. Soms lijkt de rit op een achtbaanrit, totdat we het stuwmeer in Kielder bereiken. Hier zijn de wegen goed en snel.

In Kielder aangekomen gaat het strakke pakje aan en worden de fietsen nog ff snel geprepareerd: bandenspanning, vering, fietscomputer, smering etc controleren en afstellen. Af en toe valt er wat regen maar gelukkig niet veel, maar het waait hard.

We krijgen nog een korte uitleg van Bart en gaan vervolgens met nog twee britse begeleiders op een speciaal oefenparcours vaststellen welke moeilijkheidsgraad voor ons geschikt zou kunnen zijn en raken vertrouwd met wat ons op de big-trails te wachten staat. Bart geeft nog uitleg what to do en what not, waarna we in groepen de eerste trails gaan verkennen. We rijden een heuvel op waarna een rode trail wordt afgedaald. De afdaling is big fun en de moeilijkheidsgraad is voor ons vieren goed te hebben. De paden zijn stenig en smal en plaatselijk is er een rots met een kleine drop-off waar je overheen kunt rijden of springen.

We hebben de smaak goed te pakken en besluiten na een lunch vervolgens voor het echte werk te gaan: deadwater-trail …..

 

“Ja lekker lunchen in Kielder Castle”. “Wie heeft er ponden??” “Onzin, hier nemen ze toch ook euri of anders wel plastic??” Niet dus. Dan maar naar de lokale pub met eetinrichting. Ook hier geen plastic of euri. Hmm. In het lokale postkantoor kan geld worden gepint, nou ja pinnen hoefde niet alleen de bankpas door het sleufje en klaar was Bart (Men dacht daar dat ik Bart Brentjens was…. Hahaha). In de pub met vieze kleding een plekje ingericht. De menukaart biedt niet veel maar wel merkwaardige gerechten: ooit gehoord van orgasmic eggs….?? Wij eten een lekkere chicken-curry en vegi-burger, met een pint local beer. Ook hier is men op de hoogte van de komst van de Dutch bikers maar is men in de veronderstelling dat we heeeelemaal uit NL fietsend zijn gekomen. Rare verhalen……

 

Nog net op tijd sluiten we ons bij de anderen aan en gaan we naar de top van de lokale heuvel voor de afdaling van deadwater-trail. Juist is er een biker met een heli opgehaald. Hij was van de zwarte piste afgevallen en had een gebroken been……(lijkt wel een skiën)

 

De klim naar de top gaat eerst over single tracks up and down en vervolgens volgt een track met een hele steile, technisch afdaling waar ook Bart de zeem van het zadel haalt, waarna weer leuke obstakels gevolgd door een steile technische klim. Daarna over een breed pad verder naar boven. De klim duurt meer dan een uur en bovenop waait het heel erg hard. Zo hard dat fietsen haast niet mogelijk is. Ik woei zowat de berg af.

Daarna engroupe downhill. Het eerste stuk bestaat uit een steil, breed pad met veel geulen, losse stenen en kleinere rotsen. Vanwege de harde wind (open veld) is het moeilijk in het juiste spoor te blijven en voluit te gaan.

De tweede etappe verloopt over single tracks in meer beschut land met kleinere rotsen en een technische klim over stenen, rotsen en boomwortels (John’s favoriet). Hier is een splitsing van rood naar zwart maar wij blijven lekker op rood.

Na de klim volgt een derde etappe met snelle afdalingen en kleinere dropp-offs. Deze worden behoedzaam “genomen”. Er zijn hele snelle stukken waar kleine jumps kunnen worden gemaakt. Uiteindelijk volgt een stuk houten vlonderpad waar de onfortuinlijke biker van voorheen zijn been brak en dit slaan we dan ook over. Inmiddels is er geen neerslag meer maar het hout is nat en glad. Door het bosje ernaast over wortels en stenen verder naar beneden. De laatste etappe is kort en snel met kuipbochtjes en komt vervolgens bij de parkeerplaats.

Inmiddels is het laat en fietsen we nog wat uit op de “oefenbaan”. Hier komt Jan vervelend ten val en loopt schade op aan zijn fietscomputer, bovenlip en vooral een deuk in zijn imago.

We gaan op weg naar het hotel…..

Ons hotel blijkt een superchique tent ala Bilderberg-hotels, gelegen aan de golf-course waar wij als bikers enigszins opvallen tussen het verder zeer gedegen volk. Maar who cares? De bedden zijn goed, alhoewel 2 persoons, en de douche is heeeeerlijk. Jan en Marco delen samen een bed en John met Eric.

Na een welkome douche begeven we ons glimmend aan het diner waar de hoeveelheid bestek voor enige verwarring zorgt. Met moeite kan een geschikte maaltijd worden samengesteld welke overigens voor sommigen heel verrassend bleek te zijn.

Na het diner nog even een afzakkertje in de Bar. Eric is al op z’n kamer, heeft heimwee en belt naar huis waarna hij verdrietig gaat slapen. Niet veel later volgt de rest.

 

s’ Ochtends wordt ik enigszins vermoeid wakker. Met name de bovenarmen hebben spierpijn. Na een opfrisbeurt gaan we aan het ontbijt. Ik voel enige pijn aan mijn holletje. Dit blijkt gelukkig zadelpijn te zijn en heeft niets te maken met mijn bedpartner (toch……??!)

Na het ontbijt meteen terug naar Kielder waar we om 10.00 uur te laat aankomen om met Bart nog wat te gaan doen. Wij spelen wat op de oefenbaan om foto’s en video’s te schieten. Natuurlijk moet er ook gesprongen worden…. Dit verloopt niet geheel naar wens waarbij John en Marco ten val komen. De ene maakt een nog spectaculairder val dan de ander waarbij gelukkig alleen imagoschade wordt opgelopen en een kleine herinnering op de fiets.

Vervolgens gaan we met nog wat andere jongens nogmaals de deadwater-trail bedwingen. De afdalingen over de single tracks gaan voor sommigen al wat soepeler en de grotere dropp-offs worden gretig genomen (uh). Voor andere slaat de vermoeidheid toe en ontstaan stuurfoutjes. De afdaling vanaf de top van de berg laten we links liggen waar wij met z’n vieren gaan voor de singletracks. Op de splitsing van rood naar zwart nemen we zwart welke zeer uitdagend is; overigens niet voor iedereen: de vermoeidheid slaat toe.

Ik beleef er erg veel plezier en verleg wat meer de grenzen. De local dudes nemen de trails echt spectaculair maar vind mezelluf toch ook wel wat. We nemen nog een tweede zwarte etappe waarna het voor J&J teveel van het goede wordt en gaan met plezier over op rood. Deze gaat voor m’n gevoel veel harder dan gisteren, enfin: lot’s of fun!

 

Beneden aangekomen is het tijd voor vertrek (helaas).

De terugreis verloopt in omgekeerde volgorde nagenoeg gelijk als de heenreis (zie aldaar). De MS Princess of Norway zorgt voor een veilig heenkomen in IJmuiden.

Onderweg naar huis op de A9 zien we dat de Boeing van Turkisch Airlines is geborgen maar verder was er niets geks…. Op naar het volgende avontuur. Voorlopig is dat werken (Grrr.)

 

Aldus naar waarheid opgemaakt: dinsdag 17 maart 2009 te Venlo-Blerick.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s