Ride for the Roses, 5 september 2010

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geld inzamelen voor KWF Kankerbestrijding

Groho MTB Challenge 2009.

Effe geleden (05 mei t/m 08 mei) is in de Belgische Ardennen de Groho MTB Challenge gereden. Het is een vierdaags MTB evenement waarbij219 kmen ruim 4000 hoogtemeters worden overbrugd.

Ik heb de tocht samen met een vriend, Frank (geen Dust ’n Mud lid) gereden. Wij kampeerden op camping Villatoile in Anseremme direct aan rivier de Lesse waar veel wordt gekayakt. Vanaf hier vertrekken ook de dagelijkse etappen.

Wij arriveerden op maandag in de namiddag op de camping. De laatste kayakkers voeren voorbij terwijl wij onze tent opzetten en hout sprokkelen voor een kampvuur. Hierop werd een heerlijk stuk vlees gegaard. Verder was er een simpele pasta en een heuse Leffe Triple.

 

Dag 1: dinsdag 05 mei.

Na een stevig ontbijt hijsen wij ons in het strakke fietspak waarna om 10.00 u het startschot wordt gegeven voor de eerste etappe. Deze gaat eerst via een vlakke asfaltweg stroomopwaarts aan de Lesse waarna een flinke klim naar Walzin. Via een weiland gaat het parcours over in een bospad. Een steile afdaling cross-country brengt ons aan een droge beek welke deels wordt afgedaald. Daarna wordt de bebossing te dicht en volgt een klim te voet omhoog naar een ander bospad. Mooie panorama’s worden getoond hoog boven de Lesse en Furfooz. Na het einde van het bos gaat het parcours klimmend over asfalt door velden en weiden. Inmiddels is het licht gaan (mot)regenen. Via singletracks met dikke keien gaat het downhill waarop ik achter lek rijd. Na bandenwissel verder door het bos afdalen naar Gedron door modderpoelen en over keien.

Vanaf Gedron gaat een (wandel)pad naar Houyet wat steil klimt. Dit pad is slechts voor 50% te fietsen…steil, glad, keien, boomwortels. Op de top gaat het via landwegen en keien over op asfalt waarna wij terug afdalen naar Gedron. Vanaf hier volgen we een singletrack parallel aan de Lesse, stroomafwaarts. Boomwortels modder en rotsen maken het pad gevaarlijk en ik schuif dan ook zowat de Lesse in (hilariteit voor passerende kayakkers). Via een spoorbrug klimmen we tevoet omhoog om de Lesse over te steken. Aan het einde van de brug gaat het steil omlaag over dikke keien. Hier rijdt Frank zijn voorband lek… pauze in Furfooz.

Via een tweede spoorbrug gaat het weer over de Lesse waarna een flink stuk modderpad overgaat in een steile klim naar Walzin. Aan het einde steile kliffen met een prachtig zicht op het kasteel van Walzin en de Kayakkers ver onder ons op de Lesse. Via een steil bospad taverserend omhoog waarna een steile afdaling over singletrack, terug over asfalt naar de camping. Inmiddels is het gestopt met (mot)regenen.

Totale fietstijd: 2u 57 min.

Afstand:44 km, gemiddeld 14,9 km/u, max 67 km/u.

Totale hoogtemeters:1025 m

Dag 2: woensdag 06 mei.

De tweede etappe gaat vanaf de camping meteen steil omhoog over asfalt naar Falmignoul; een lange klim. Bij de klimrotsen van Freyr proberen we te downhillen naar de Maas maar het pad is veel te steil en gevaarlijk. Met de fiets op de nek terug naar boven lopen valt errug tegen… Terug in Falmignoul een tegekke singletrack bovenop en aan de flank van een heuvel  gefietst. Het pad is zeer technisch en plaatselijk gevaarlijk. Via een bospad gaat het door een kleine vallei steil omlaag en weer omhoog (lopend) “X”. Hier weer geweldige singletracks, technisch en uitdagend. Op een tweetal plaatsen is er een mooie uitkijk vanaf steile rotsen op de maas en omgeving. Uiteindelijk komt het pad uit in een vallei welke wij keihard afdalen. Onder aangekomen volgens we de Maas stroomopwaarts waarna we de volgende vallei over een steil pad omhoog klimmen. Rotsen beken en bomen worden overgestoken. Na een lange klim en over veldwegen up and down terug naar de Maas in Hastiëre. Hier maken we pauze bij de sluis.

Aan de andere oever van de Maas gaat het over asfalt langdurig steil omhoog. Via singletracks dalen we af naar de Maas en vervolgens weer over asfalt en veldwegen langdurig steil omhoog. Over landwegen en dwars door een korenveld (@#grrr) gaat het naar Freyr Downhill. Daarna over bospad langdurig klimmen en downhill naar Anseremme. Wij rijden naar Dinant voor een korte bezichtiging en vervolgens over asfalt een lange klim naar Walzin. Van hieruit dezelfde singletrack downhill als aan het eind van dag 1.

Totale fietstijd: 3u 33 min.
Afstand:45 km, gemiddeld 12,6 km/u, max 59 km/u.
Totale hoogtemeters:1022 m

Dag 3: donderdag 07 mei.

Frank heeft pain in the ass en geloof me ik heb er niets mee te doen!!! ’t Is zadelpijn. Hij ziet af van de derde etappe dus fiets ik alleen. Het is mooi en zonnig. Vandaag een lange etappe voor 80% verhard.

Vanaf de camping gaat het als dag 2 steil omhoog naar Hastiëre. Over de N? gaat het up and down zuidwaarts gedurende50 km. Daarna lang klimmen en door bos up and down. Ik moet door een stuk gerooid bos trail-en over boomstompen, takken en door diepe moddersporen waarna over asfalt een lange afdaling naar Givet. Hier ben ik in Frankrijk. Ik vervolg de Meuse stroomafwaarts (denk ik) maar na enkele km’s en een flinke lus in de rivier blijkt uit m’n GPS dat ik de verkeerde kant stroomafwaarts ga…

Ik vervolg de Meuse nu in juiste richting naar Hastiëre (15 km) en duik vervolgens het bos in omhoog over het pad waar we dag 2 afdaalden naar de Maas; een steile technische klim. Inmiddels heb ik80 kmin de benen. Op het eind volg ik de tegekke singletrack van dag2 inomgekeerde richting tot in de vallei waar wij omhoog moesten lopen “X”. Hier over een bospad de vallei onhoog en vervolgens door een droge bedding in de vallei steil, technisch omlaag. Onder aan de Maas gekomen meteen via bospad weer steil omhoog. Deze weg komt bij weer bij “X “ waar ik het pad van dag 2 terug vervolg voor het volgende stuk tegekke singletrack. Doordat het pad droger is dan dag 2 is het beter te rijden. In Falmignoul aangekomen via veldwegen klimmen en vervolgens de lange afdaling naar de camping.

Totale fietstijd: 4u 29 min.

Afstand:92 km, gemiddeld 20,4 km/u, max 62 km/u.

Totale hoogtemeters:1410 m

Dag 4: vrijdag 08 mei.

Afgelopen nacht heeft het gedurende slechts 20 minuten gedonderd en gebliksemd waarbij een overvloed aan water is losgelaten. Het is nu droog, zonnig, maar de grond is verzadigd. Frank probeert vandaag het zadel weer te bestijgen.

We klimmen vanaf de camping omhoog richting Falmignoul maar nu bovenop aangekomen via modderwegen door velden en bos naar “onze”singletracks. Deze zijn erg verraderlijk en derhalve is het oppassen geblazen. Bij “X” gaan we net als ik op dag 3 omhoog en door de droge bedding de vallei omlaag. Hierbij komt Frank op z’n rug ten val. Gelukkig geen schade. Onder aangekomen over bospad terug klimmend naar “X” en door de vallei omhoog naar het vervolg van de singletracks. Enkele passages moeten worden gelopen omdat het te gevaarlijk is. Aan het einde van de tracks langs een weiland de vallei omhoog en over veldwegen de valei oversteken naar de andere zijde. Hier rijden we een zeer steil stenen pad met drop-offs omlaag, reet op het achterwiel… Frank rijdt voorop en beheerst veel techniek. Bij mij schiet op een gegeven moment het achterwiel voorbij het voorwiel en glijd ik ettelijke meters omlaag. Een flinke deuk in mijn imago, schaafwonden op beide kieën, rechter enkel, heup en elleboog en linker duim zijn het gevolg. Na de nodige krachttermen (K.T, Bitch, GVD@Grrr …) en controle van de fiets wordt verder gedownhilled maar wat mij betreft met iets meer beleid… Onder aan de Maas terug de vallei omhoog (net als dag 3) voor de terugweg over “onze”singletracks. Terug in Falmignoul kiest Frank de kortste weg terug naar de Camping en ga ik verder richting Dinant voor de lange klim naar Walzin en de singletrack downhill naar de camping.

Totale fietstijd: 2u 37 min.

Afstand:38 km, gemiddeld 14,1 km/u, max 56 km/u.

Totale hoogtemeters:854 m

Na een kleine maaltijd en een wasbeurt wordt de tent afgebroken en gaat het terug naar huis. Ik kijk terug op geweldige 4 dagen. Frank slaapt en ik cruise huiswaarts.

Marco Grosze-Holz

Toertocht Nieuw Bergen, 2008-11-08

Het was al een moeilijke keus om dit jaar Nieuw Bergen op de kalender te zetten, omdat Reuver op dezelfde dag was. Uiteindelijk gaf de afstand van 65km de doorslag, alhoewel later bleek dat Reuver eveneens 65km op het programma had staan. In de aanloop naar de 8ste werd dan ook regelmatig door verschillende leden een oproep gedaan om toch Reuver aan te doen. Ik hield voet bij stuk zoals een Toer-coordinator behoort te doen, al was het omdat ik nog nooit zelf in Nieuw Bergen was geweest.

De zaterdag tevoren waren de weersvoorspellingen somber: flinke regenbuien en later in de middag een zonnetje. Ach ja, iedereen heeft tegenwoordig buienradar en we konden altijd op het laatste moment afzeggen. Zondagochtend 7:00 viel het inderdaad met bakken uit de hemel! Volgens de buienradar zou het om 8:30 uur echter droog zijn. Alles dus in orde, de regen zou wat overlast geven, maar het meeste water is snel genoeg in de grond verdwenen.

Om 8:00 uur drie auto’s bij de Maagdenberg met Hugo, Astrid, Jan, Theo, Peter en Eric. John zou vanuit Horst naar Nieuw Bergen rijden.

Bij de aankomst in Nieuw Bergen voldoende parkeerplek, wat erop wees dat het niet al te druk zou zijn. Eerst maar eens een bakkie koffie om op te warmen. Er was nog twijfel of men de 65km zou doen en aan de route te zien kan men op het laatste moment nog besluiten. Gewoon starten dan maar.

De route liep voorspoedig. Mooie stukken over de heide en snelle single tracks door het bos. Ook kregen we af te en toe een heuveltje te verwerken. Mijn start was super. Na het eerste heuveltje had ik meteen een gat geslagen. Astrid had gekozen voor de korte route en mocht een stukje afsnijden. Even later kwam ik haar weer tegen en ze was zo verstandig geweest het regenjack uit te doen. Het was dan ook een prima fietstemperatuurtje en al snel liet zich een flets zonnetje zien. Met een redelijk tempo fietste ik door totdat plotseling een groepje van links kwam. Ik hoorde al snel dat men voor de tweede maal dit stukje fietste omdat ze een pijltje gemist hadden. Aangezien ze ook de pauze hadden aangedaan, wist ik dat het niet ver meer was. Inderdaad op 25km de pauzeplek met thee, ontbijtkoek, repen en sportdrank.

Het duurde enige minuten voordat ook Peter en Theo binnenliepen, gevolgd door John, Hugo en Astrid. Peter zijn fiets werd nog vakkundig schoongemaakt door de mechaniker van Weijs vanwege regelmatig een chainsuck. Na deze welverdiende rust, ging Hugo als eerste weer op pad. Theo al snel er achteraan, met daarachter John, Peter, ikzelf en Astrid. Bij de eerste heuvel had ik een chainsuck waarbij John riep dat ik plaats moest maken voor een echte fietser! Niet dat hij nu naar boven kon fietsen, maar ja….Theo had wel al snel een gaatje en aangezien het mij niet snel genoeg ging, heb ik me maar bij hem aangesloten. Ongeveer op hetzelfde moment, kwamen we bij Hugo waarna ik dacht “erop en erover”. Nu zat ik dus weer alleen op kop met nog 35km te gaan. De ondergrond was goed te doen, slechts op een paar plekken waar het meer stoempen was dan fietsen en de benen voelden goed. Bij de splitsing voor 45 of 65km had ik al snel besloten de volle ronde te doen. En na die afslag, voelde ik ook meteen dat er maar weinigen hetzelde gedaan hadden. Voor of achter me was geen fietser meer te bekennen en de stilte van het bos en hei was een genot om naar te luisteren. Alleen de sporen op de grond verraden de aanwezigheid van andere fietsers. Volgens mijn horloge was het 11:30 dus ik zou nog een uurtje aan het fietsen zijn. Het stevige tempo van het begin was niet meer haalbaar en toch kwam ik ruim voor 12:30 weer bij de start. Daar stond Jan in de rij om de fiets af te spuiten. Theo, Peter, Hugo en Astrid hadden het bij 45km gelaten en waren al vertrokken. Na enkele minuten kwam ook John aan en saampjes hebben we nog een bakkie gedaan.

Het was een mooie tocht, die zeker voor herhaling vatbaar is. Volgend jaar toch maar eerst weer Reuver;-)

T&T

Fietstocht DustnMud Brunssum, 2008

Op zondag 27-04-2008 was er een fietstocht vanuit Brunssum gepland.

Om 08.30 uur vertrekken wij bij de Maagdenberg, de weersvoorspelling is goed, er wordt een droge dag met veel zon voorspeld dus vol goede moed vertrekken we met 9 personen 2 vrouwen en 7 mannen. Te weten Astrid en Tonny, Eric, Hub, Jos, Peter, John, Jan, en Piet.

Om ongeveer 10.00 uur vertrekken we in Brunssum bij het informatiecentrum voor alle drie de routes dus ongeveer51 kmHet is een sterk afwisselend terrein met voor iedereen wat moois: singletracks, steile klimmetjes, mooie brede paden en gevaarlijke afdalingen.

Zoals jullie op de foto’s kunnen zien moet er ook af en toe gekluund worden, wat bij deze af en toe steile hellingen geen wonder is als je nog niet veel Km achter de kiezen hebt.

Na ongeveer56 Kmzijn we weer bij de start aan gekomen, alwaar we ons een beetje fris maken en dan een lekkere kop koffie met Limburgse vlaai eten Dat hebben we na een tocht van ruim 4 uur wel verdiend.

Voor de cijfer freaks nog even de technische gegevens.

Totale afstand57,55 Km

Totale tijd 4.03.06 Uur

Gem. stijgings percentage 8%

Gem. dalings percentage 7 %

Max stijging 24 %

Max daling 28 %

Totaal 700 hoogte meters

Gem. snelheid14,2 Km

Max snelheid36,6 Km

Verder vertellen de Foto’s alles wat men nog wil weten over deze tocht

Piet Tissen

Verslag Clinic ZZPR Team d.d. 12-4-2008

De ons allen welbekende Ger Bouten nodigde mij enige tijd geleden uit om deel te nemen aan een clinic onder begeleiding van ’t ZZPR team. Theo Boitelle vergezelde ons en zo op pad mer z’n drieen naar Zeeland!

Team wordt gesponsord door “Destil” een leverancier van Ger ’s werkgever vandaar de uitnodiging!

O.a voormalig MTB kampioenen en regelmatig fietsgenoten van Bart Brentjes: Johan v.d. Ven en Daphny v.d. Brand ontvingen ons op het kampeerterrein de Heische Tip in Zeeland (Brabant).

Begonnen met koffie en vlaai en nadien omkleden en snel op de fiets. Groepen gesplitst in “gevorderden” waar wij ons als echte Dust ‘n Mudjes natuurlijk bij aansloten……….

Tempo was al snel behoorlijk hoog en Johan vertoonde z’n kunstjes aan ons allen!

Na een poosje door ’t mooie landschap te hebben getourd en wat afdalingen en mooie singletracks te doorkruisen en enkele tips van de begeleiders kwamen we bij een wat heuvelachtig gebied. Voor ons een makkie en Theo, Ger en ik kwamen op een forse beklimming (ook nog erg losse zand) zonder afstappen zelfs op ’t middenblad boven……..

Theo kreeg nog een opmerking hierover en zei gevat: dit zijn toch geen echte heuvels!!!!! Johan loofde een rondje pils uit als er minstens 10 man boven kwamen!

Wij verschillende keren maar telde helaas maar 1 keer mee!  Al met al geen 10 man/vrouw boven helaas……Daphny ging ’t laatste stukje zelfs met “losse” handen

Maar ja zo ’n professional doe je zoiets niet even na……

We troffen nu de andere groep en gingen gezamelijk even pauzeren! Drank en voorzieningenpost ook prima geregeld! Degene die ’t tempo niet bijhielden mochten “oversteken”!

Weer een mooie afdaling waar Daphny wat foto ’s van maakte! Ben benieuwd of we nog wat toegezonden krijgen??  Tip van Johan zet je ketting bij zo’n afdaling op ’t grootste blad voor! Mocht je vallen en de fiets komt je na, valt in elk geval ’t tandwiel niet in je been……. Bruikbare tip lijkt me….

Nu wat techniek en zowel een flinke verhoging op, met je wiel “oplichten” en nadien van de andere kant “sprongetjes “ Johan liet ons even zijn techniek zien en nu waren wij aan de beurt! Dust ’n mudjes brachten ’t er niet slecht van af……Vergat nog bijna te vertellen dat, als je ’t obstakel een beetje verkeerd inschatte en er niet in slaagde de “hobbel” te nemen je meteen een meter verder in een behoorlijk meertje terecht kwam en Johan vermelde resoluut: einde oefening……..

Nadien wisseling van de wacht en wij met Daphny mee! Ik meteen in haar wiel en moest m’n best doen om die pittige meid bij te houden door de bochtige smalle paadjes! Heel leuk en een mooier uitzicht als voorheen……..

Uiteindelijk weer retour naar de camping en na gedoucht te hebben een geweldige lunch en nog leuk nagekletst!!  Enkele deelnemers geloofden niet dat ik al verschillende weken geen MTB meer gezien had en dachten dat ik hun voor ’t lapje hield!! Na een pretpakket in ontvangst te hebben genomen namen we afscheid en spraken af nog eens op herhaling te komen! Leuke ervaring,  misschien kunnen we een volgende keer met wat meer clubgenoten hier iets van opsteken en genieten…..

Jan Oehlen!

Grefrath 2008

’s Ochtends om 10:25 kom ik bij de C1000 bij de Maagdenberg aan en tot mijn verbazing staat Hub Lamber daar al te wachten. Hub is geen liefhebber van regen en modder en bleek dus ook niet de buienradar te hebben geraadpleegd. Gelukkig zette hij door toen ik hem meldde dat we vanaf 12:00 in de regen zouden fietsen. Binnen enkele minuten arriveerden ook Theo, John en Hub zijn oudste broer. Met zijn vijven togen we richting de hei om van daaruit Duitsland in te fietsen.

Na een tijdje pikten we de route op bij Hinsbeck, bij de voor ons allen bekende hoebelpaad. Dit gedeelte was voor ons gesneden koek en vele voor ons bekende paadjes kwamen langs. Onderling kregen we al snel inzicht in wie goede benen had en wie het iets rustiger aan deed. Het was nog droog en de paden waren goed berijdbaar, zeker omdat wij de eersten waren op dit stuk.

Op een gegeven moment kom je altijd op een asfaltweg uit die je ergens moet oversteken. Helaas was dit niet geheel duidelijk en het eerste pijltje dat we tegenkwamen pikten we op en zo kwamen we onvermoed op dezelfde lus terecht als we net gehad hadden. Onder het mom van ‘dit paadje hebben we nog niet gehad, dus we zullen wel goed zitten’ kregen we zeker 10km extra aan onze broek. Uiteindelijk kwamen we voor de tweede maal op de asfaltweg en namen nu wel het goede spoor. Vanaf kwart voor twaalf begon het te regenen en die zou aanhouden tot het einde.

Reden voor ons om bij het Eisstadion om ongeveer kwart over twaalf eerst een kaffee mit kuchen te nuttigen. Bij enkelen sloeg de twijfel toe: doorgaan of zo snel mogelijk naar huis? Eenieder werd toch er van overtuigd om de route helemaal te fietsen en schreef zich in.

In de stromende regen vertrokken we richting Süchteln, wetende dat de ondergrond voorlopig hard en berijdbaar zou blijven. Het tempo ging omhoog en met zijn allen bereikten we de Süchtelner Höhen, een heuvelachtig gebied met een top van 85m. Gelukkig had de organisatie nieuwe paadjes opgezocht om de ongetwijfeld drassige modderpoelen te ontwijken. 3 keer hebben de meesten moeten afstappen omdat de modder het onmogelijk maakte om omhoog te fietsen. Alleen Theo kwam nog een heel end vanwege zijn tractorbanden. Meer glijdend dan fietsend ging het omlaag en dan weer omhoog. De regen was koud en vooral de vingers hadden het te verduren.

In Dornbusch aangekomen wachtte ons de eerste verversingspost waar we ook de eerste mountainbikers tegenkwamen. Wat koude thee en 1 riegel waren er nog voor ons over. Weer sloeg de twijfel toe. De rit had tot dusver het nodige van ons gevergd en naar huis leek zoveel aantrekkelijker dan doorgaan. Ook nu weer besloten we allen om door te gaan: wat een karakter hebben die Dustnmudjes toch!

Theo was zijn bril vergeten bij de post dus ik had wat achterstand die ik goed moest maken. De benen waren de hele dag al goed en vlak voor Hinsbeck kwam ik ze weer bij en Theo was verbaasd: hij had hem niet eens gemist door de kou en de regen.

In Hinsbeck waren we het inmiddels er over eens, vanuit hier naar Venlo. John begon al te mopperen toen ik voor de lol riep dat we ‘dat paadje nog niet gehad hadden’ en vanaf het circustehuis ging het via de Krickenbecker Seen naar Venlo. Ik had iemand beloofd als eerste weer in Nederland te zijn, dus het tempo ging omhoog tot aan de verkeerslichten. Van daaruit kon ik met een sprintje naar de slagboom en toen relaxt weer naar de Maagdenberg. Pas daar bleek wat voor beproeving we hadden doorstaan: het was inmiddels kwart voor drie en de teller stond ruim boven de 70km. Voor onze rijders uit Blerick zelfs eerder bij de 80! Allemaal wilden we snel naar huis om een warm bad of douche en iets te eten op te zoeken. Toen ik mijn fiets thuis afspoot kwam ineens het zonnetje door. Later in bad dacht ik nog: ik ben moe, bezweet, kleren zijn vies, overal ligt zand en waarom deed ik dit ook alweer? Juist ja, omdat ik het leuk vind!

T&T

Reuver, 2007

De hele week regen

Om 7:45 nog steeds regen

Sms aan John: wat doen we….

Toch naar Reuver

John nieuwe fiets

Eerst een bak koffie, daarna droog.

Effe wennen aan de pijlen

In het begin lekker met z’n drieën

Langs de maas wind tegen

Uiterwaarden van de maas bij Swalmen, erg mooi gezicht

Zware ondergrond

Mooie herfstkleuren, weinig collega fietsers

Bij de pauze bevestiging. Vorig jaar 600 en nu 91.

Effe gewacht op John en Jan.

Jan had een Swalmse schone aan de haak geslagen.

Weer verder, omhoog!

Begin het toch te voelen in de benen

Bordje weg? Weer 2km extra

Richting witte stein.

Op een gegeven moment hoor ik achter me iemand die voorbij wil

Een fietser van 2m10 met lange paardenstaart vliegt voorbij.

Eerste heuvel lijkt hij stil te staan en kan ik aanklampen. Vermoeden bevestigt, het is een jongedame.

Passeren een paar wandelaars en een zware stem klinkt, wat een krachtmens!

Net achter de witte stein, draaien we de asfaltweg op en krijgen pal wind tegen. Ze komt even solidair naast me fietsen, maar dat tempo houdt ik niet lang vol.

Erachter, uit de wind, voel ik me enerzijds schuldig en anderzijds gaat het me nog te hard. Ik los.

In de verte zie ik haar langzaam uit het zicht verdwijnen.

Bij aankomst wordt mijn fiets afgespoten. Ik kleed me om, en haal de fiets op.

John komt binnen, Jan ook.

Koffie, soep, rijstevlaai met slagroom.

Specialized Toertocht, 2007

Hij stond al een tijdje op de kalender: de Specialized toertocht in Gulpen, maar altijd is het de vraag of het niet te nat is. Enkele jaren geleden had ik een bijna traumatische ervaring tijdens deze tocht, dus ik zit er niet om te springen om nogmaals zo’n debacle mee te maken. In de afgelopen week dan ook elke dag de buienradar gevolgd en de buien op Woensdag en Donderdag in de besluitvorming meegenomen: als het Vrijdag en Zaterdag droog blijft gaan we!

Nu had ik zaterdagavond nog een feestje en toen ik om 1:00 daarvan wegreed, motregende het al. Dat hield ook aan tot 2:30, dus eigenlijk had ik de hoop al opgegeven. De wekker stond op 7:00 en ik zou dan wel een blik naarbuiten werpen voor het definitieve besluit. Om 7:15 was het inderdaad flink opgedroogd. Bij mij in de tuin was er geen spoortje van regen meer aanwezig. Dus fietskleren aan, alles in de auto en op naar de Maagdenberg. Daar stond Martijn al in zijn uppie te wachten. Na een tijdje kwam ook Hugo en net toen we wilden vertrekken, kwamen Leon en Jan de bocht om gevlogen. John was al onderweg.

Omstreeks 9:15 arriveerden we in Gulpen, waar het zonnetje scheen. Een kwestie van inschrijven en fietsen maar. Deze keer werden we Gulpen ingestuurd en kregen we na1 kmal een fikse helling voor de kiezen. Vanwege de vele kiezels viel het met de modder wel mee, maar dat zou nog anders worden. Vanaf het begin gingen Jan en Leon aardig op de pedalen en daarachter volgden Hugo, ikzelf en John. Ik hield me bewust een beetje in, want ik lag laat in bed en het kon nog wel eens zwaar en ver worden. Al snel werd duidelijk dat modder vandaag onze grootste vijand zou zijn. Bergop verlies je de helft van de energie en bergaf glij je alle kanten op. Als je pech hebt, kruipt het ook nog tussen alle draaiende delen van je fiets. Het zou dus best een uitputtingsslag kunnen worden. Bij de eerste splitsing voor 30km heb ik gewacht op Hugo en John, enerzijds om een fotootje te maken, anderzijds om te bekijken of we geen 30km zouden doen. De sterke uitspraak van John overtuigde mij vrij snel:”Als je 30 doet, worden het er nooit meer.” 50 dus!

Aangezien Hugo al doorgefietst was en John mijn tempo nog niet bij kon houden duurde het tot de pauze voordat we gedrieën weer bij elkaar waren. Bij het bekende Dorstig Hert had men een kopje soep, een bekertje sportdrank, ontbijtkoek, banaan en sinaasappel om de inwendige mens te versterken. Toen ook John een beetje bijgekomen was, gingen we samen weer verder. De mooie landschappen door het Vijlenerbos gingen aan ons voorbij, totdat bij een redelijk spectaculaire afdaling Hugo spontaan melde dat zijn achterband lek was. Samen hebben we dat ding vervangen en John kwam ons alweer rap voorbijzetten. Na goed tien minuten gingen we samen in de achtervolging. Geplaagd door fikse blubber lukte het ons niet om het gat dicht te rijden. Pas bij de pauze na 35km zagen we John weer. Daar kreeg ik het nodige commentaar toen ik twee sneetjes ontbijtkoek nam, maar het werd wel gedoogd. Waarschijnlijk hebben wat laatkomers het moeten doen met een kopje soep. We hebben hier niet al te lang gewacht en begonnen aan het laatste stuk richting Gulpen. Ook dat verliep voorspoedig: het mooie weer nodigde uit om lekker omhoog te fietsen. Hugo en ik fietsten aardig door en op een lang recht stuk haalden we met gemak de 40kmph. Dit was een bekend gedeelte en we moesten er toch bijna zijn. Nog een heuvel op, een stukje asfalt en bij het klimcentrum steil omlaag en daar was de finish. Leon en Martijn waren al enige tijd binnen. Jan een kwartiertje en achter mij volgden Hugo en John.

We hebben daarna nog de tocht doorgesproken onder het genot van een lekkere bak koffie, een bakkie soep en een broodje.

Toertoch ‘Sjwaame’, 2006

Zondag 17 december was het weer tijd voor de bekende toertocht in Sjwaame. Om 8.30 verzamelden we bij de Maagdenberg, maar zelfs dat was voor een enkeling nog zelfs te vroeg (Sjors?). Iedereen uiteindelijk toch vertrokken…. In Swalmen werd de groep uitgebreid tot ongeveer 15 mannen -vrouw.

Inschrijven bij het café en op pad voor de 35 of 50 kilometer.  Na een kort stuk op de verharde weg draaiden we de VLAKKE paden op. Het viel direct op dat er een andere route was uitgezet dan voorheen. Gelukkig kwamen we al vlug bij de hobbels, waar hebben we anders een moutainbike voor? Globaal gezien ging de route vanuit Swalmen richting Duitse grens naar het zuiden, dan keren richting Reuver en weer terug naar Swalmen.

Vrij vlot reed de groep ‘Leon’, van de andere Dust ‘n Mudders weg, om ze pas weer bij de rust terug te zien.

Aan de modder was het weer van afgelopen weken af te lezen, dus was het werken voor de fiets. Na een kilometer of 15 bleef mijn ketting aan het middenblad plakken; de eerste chainsuck was een feit, hierna heb ik ze niet meer geteld. Volgens mij is het geen chainsuck maar chain SUCKS. Toch maar door blijven trappen en de groep laten gaan, van ellende maar overgeschakeld op het grote blad om de zaak ‘schoon’ te trappen… Dit lukte aardig, en kon ik mijn middenblad weer gebruiken. Bij het 100 gulden paadje aangekomen had ik de groep weer ingehaald.

Op ruim21 kilometerwas de pauze, wat vroeg, maar toch welkom. Wederom weer goed verzorgt: sportdrank, thee, bouillon, wafels en meer. Ook stond Peter Dahmen er weer met een reparatiepost, maar ze hadden het dit jaar erg rustig….

Na de pauze gingen we op pad richting Reuver, nog28 kilometerte gaan. We vertrokken weer als groep, Leon’s race team was al weg, vrij vlug werd de groep opnieuw uit elkaar getrokken. Na een poosje haalde ik Erik S. in blijkt hij de verkeerde doping gebruikt te hebben. Een fles wijn werkt blijkbaar niet zo goed….

Tegen het eind klinkt er een heel surrealistisch geluid, politie en ziekenauto sirenes in het bos. Hier schonk ik verder geen aandacht aan tot ik een collega MTB’er in de modder op de grond zag liggen. Er stonden al een man of 5 omheen. De hulpdiensten waren voor hem bestemd. En nu maar hopen dat het niet ernstig is.

Bij aankomst blijkt dat alle Dust ’n Mudders gelukkig WEL gezond waren aangekomen. Wederom was de tocht van dit jaar weer perfect georganiseerd.

Op naar de volgende toertocht!

Groeten van Collin

From Dust till Dawn…(a nasty ride in the dark), 2006

Om het ‘Kerstvet’ eraf te krijgen besloten we als bestuur daags na Kerst Leon te vragen om met ons mee te gaan naar de Brunsummerheide. Dat hebben we geweten…..

Met Eric als bestuurder, ik als co-piloot en Jan en Leon op de achterbank vertrokken we aan het begin van de middag met de auto naar het zuiden. Door wegwerkzaamheden, koopjesjagers en ander tuig op de weg, kwamen we pas om 13.45 op de Brunsummerheide aan.

Snel op de fiets en biken! We hadden ons voorgenomen alledrie de routes (52 km) te doen en voor het donker weer bij de auto terug te zijn. Als je dan weet dan we zo’n beetje op de donkerste dag van het jaar gingen biken, weet je dat we haast moesten maken!

De start was voortvarend, we gingen snel over single-tracks, Leon voorop, gevolgd door het bestuur. Een stuk asfalt en daarna wat klimmetjes en pittige afdalingen. Het eerste gedeelte van de route (die uit drie delen bestond) zat erop. We waren een dik uur onderweg en hadden nog zo’n35 kilometerte gaan! Weer een single-track, nu door een wat modderig pad, daarna weer de heuvels in en via mooie lange afdalingen door de heuvels kwamen we in de buurt van Landgraaf…

Daar lag-ie voor ons: ‘Mount Doom’, een zwarte heuvel van de eerste categorie. Een steile klim bracht ons naar de top, snel doorfietsen naar de listige afdaling, iedereen kwam veilig beneden…

Ondertussen begon het al te schemeren en beklommen we de berg langs de ingang van Snowworld opnieuw. Gelukkig niet helemaal: op de helft boog de route naar links en slingerde langs de berg. Bij de volgende afdaling ging ik onderuit. Fiets op m’n kop gekregen maar geen blessures. Ondertussen was het al vier uur geweest en de straatlantaarns waren aan.

Doordat er een hek, dwars over de route, gesloten was, moesten we helemaal om Mondo Verde heen fietsen. Dat leverde een kwartier vertraging op. Het werd steeds donkerder…

Vanaf nu zouden we alleen nog maar over de weg fietsen, dachten we… Leon dacht daar echter anders over. Hip daar vlogen we al weer het bos in. We zagen steeds minder en minder.  In het donker probeerden we in het spoor van de route te blijven. Leon had duidelijk een ingebouwde nachtkijker op… Wij niet… Links, rechts, goed uitkijken, slalom, shit een boom, pas op een wortel… Het was uitkijken geblazen. Het was inmiddels al vijf uur.

Nog even de Brunsummerheide over en we waren er..We hadden er al tegen de vijftig kilometer opzitten! En het werd kouder en kouder, en het werd donkerder en donkerder, hup weer een bos in, weer een slalom in de duisternis. Een klein stukje de heide op. Daar verloor ik echter een van m’n contactlenzen, waardoor ik helemaal niets meer zag.  Snel de bewoonde wereld opgezocht en met behulp van goede straatverlichting de parkeerplaats teruggevonden. De teller stond op55 kilometer, het was pikkedonker en al bijna half zes..

Samengevat: een waanzinnige tocht met alles er op en er aan! Volgende keer fiets ik ‘em echter in de zomer, met het licht aan en in m’n korte broekie!

Frank

Raid des Chantoires te Bolland, 2005

Eindelijk weer eens een toertocht in de Belgische Ardennen. Volgens www.marathonbiking.nl is het een mooie tocht met keuzes uit verschillende afstanden eventueel met tijdmeting. In de week voor 9 juli bleken vijf mudjes wel geïnteresseerd in naar het vijf kwartier verder gelegen Bolland te rijden en daar 60 of 90km te fietsen. De vertrektijd was nog even een punt van discussie maar uiteindelijk was 7:00 vroeg genoeg. Ik kwam er zelf wat laat achter dat ik die avond ervoor nog een verjaardagfeestje had, maar ach, niet teveel bier en om 2:00 naar bed moet toch ook kunnen. Dan maar niet zo’n toptijd.

’s Ochtends om 6:15 ging de wekker en zo fris als een kameel uit bed en onder douche. Daarna gelijk het fietstenue aan en een bammetje. Om 6:35 zat de fiets in de auto en kwam ook Rob met zijn fiets aangewandeld. Samen reden we naar de Maagdenberg waar ongetwijfeld Leon en Jan ons opwachtten. Ze waren iets verlaat, maar omstreeks 7:30 gingen we in Venlo de grens over richting M’gladbach en Luik.

Vlak voor de Belgsiche grens begon het lampje van de benzine te branden als teken dat het autootje dorst had. In Duitsland kwamen we geen tankstation meer tegen, maar ook in België duurde het te lang. Zodoende moesten we10 kmvoor Bolland de auto op de vluchtstrook parkeren. Het duurde een uur voordat Jan een tankje benzine op de kop getikt had en we weer verder konden. John kwam vanaf Maastricht en was al ter plaatse. Uiteindelijk hadden we onze startnummers aan de fiets bevestigd en zaten we om 9:45 erop. Bij de start werd onze starttijd geregistreerd en dat zou bij aankomst weer gebeuren. Zo vertrokken John, Leon, Jan, Rob en Eric voor een mooie belevenis in het land van Hervé.

Gelijk vanaf het begin werden ons langdurige hellingen voorgeschoteld. Het beetje bier van gisteren was er dan ook snel uitgezweet. In de eerste 15km was er nog aardig wat asfalt, wat de ontbering van het hoge stijgingspercentage een beetje verzachtte. Daarna kwamen we in meer bosachtig terrein met de typisch Belgische paadjes, bestrooid met stenen. De bewegwijzering bestond over het algemeen over groene geschilderde pijlen op het asfalt of witte pijlen van kalk op het zand gestrooid. Soms was dat lastig te ontcijferen waardoor enkelen verkeerd reden en wat extra kilometers kregen. Aangezien het een chrono-tocht betrof, wilden we zo lang mogelijk bij elkaar blijven, maar toch voor ons zelf de beste tijd neerzetten. Zo gebeurde het dat Jan en Leon toch 40km bij elkaar bleven, Eric en Rob hielden het 30km met elkaar uit en John moest vanwege een eerder griepje en een verkeerde afslag het al na 5km alleen stellen. De eerste revatiallering was na 17km en de sportdrank, peperkoek en banaan vonden gretig aftrek. Totnutoe hadden we nog niet veel bos gehad. Van daar uit ging het vlot bergaf totdat we plotseling rechts een riviertje over moesten. Hier begon het echte werk waarbij je blij bent dat een mountainbike zoveel versnellingen heeft.

Tijd om te genieten van de rustieke omgeving werd niet genomen. Na de eerste echte helling mochten we door een verfrissend kabbelend beekje en daarna weer strak omhoog. Veel wortels langs diepe afgronden maakten het een listig traject waar eenieder toch zonder kleerscheuren uitkwam. Slechts 2 keer moest ik van de fiets omdat het echt onbegaanbaar was.

Na 40km kreeg ik een flinke dip en was ik niet meer vooruit te branden. Het tempo zakte dramatisch en elke heuvel ging ik steeds meer tegenop zien. Toch lukte het keer op keer en bij 45km gelukkig weer een verfrissingspost. Hier wat extra tijd genomen en ik hoorde enkele Ollanders zeggen dat het vanaf nu alleen nog maar vlak was met een geinige afdaling door een wei. Dat geeft de burger moed, want hard rechtdoor kunnen we als geen ander. Voorzichtig op de klok gekeken of het zilveren brevet nog haalbaar was. Theoretisch moest dat kunnen, maar dan moest de laatste 15 ineen gemiddelde van boven de 20km/h. Ach ja, het is het proberen waard. Maar snel op de fiets en kijken waar we uitkomen. In het begin zat er toch nog een heuveltje in maar op een gegeven moment kwam ik op een zwart fietspad dat voor kilometers aanhield. Handen dus midden op het stuur en zo klein mogelijk zo hard mogelijk trappen. Zeker 6 kmkon ik een gemiddelde van 25 vasthouden, todat ik inderdaad bij de beloofde wei uitkwam. Midden door het veld ging het steil omlaag waar de bordjes Hoegaarden mij al waarschuwden dat de finish nabij was. Volgens mijn klok kon ik de limiet nog halen. Flink doorstampen en daar was de chronograaf in zicht. Rob (134ste) stond achter de lijn te wachten en uiteindelijk had ik 3h46 neergezet, goed voor een 173ste plek van de 227 deelnemers op de 60km. Zonder dat feestje gisteravond was dat waarschijnlijk een kwartiertje korter geweest..

Goed een half uur later kwam John (204de) over de lijn. Leon (70ste) en Jan (108ste) hadden al douchespullen opgehaald en gezamenlijk keken we naar de prijsuitreiking bij de dames, die toch ook 3h30 hadden neergezet. Snelste dit jaar was 2h33 op 60km, wat de te kloppen tijd voor een volgende keer is. Vanwege de kortere afstanden een aanrader voor diegenen die niet zo hard willen fietsen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s